Po raz pierwszy wszedłem na teren leśnego torfowiska, położonego w Dolinie Neru. Zupełnie inny krajobraz, niż otwarte tereny rozległych łąk. Trudny bagnisty teren, do serca którego nie mogłem (moje bezpieczeństwo) i nie chciałem (spokój zwierząt) się zapuszczać. Fantastyczny obszar, którego największą zaletą jest to, że broni się swoją niedostępnością – rozlana wodą i błotnymi grzęzawiskami. Widać tam liczne tropy i ślady zwierząt: duże bobrowe żeremie, liczne zgryzione pnie i konary, ścieżki wydeptane na błocie, czy drzewa mocno rozkute przez dzięcioły. Sporo gnijącej materii i roślin typowych dla torfowiska i podmokłego lasu. Udało się zobaczyć również pierwsze w tym sezonie żaby i kumaki. Z sąsiedniej łąki cały czas odzywała się para żurawi, robiąc ćwiekowy podkład przypominający o czasie przedwiośnia. Ogromny potencjał tego miejsca zrobił na mnie niesamowite wrażenie.
