Przełom lata i jesieni to czas wrzosów, grzybów i pajęczyn.

W dość chłodne już wieczory słychać porykiwania jeleni. Nocne niebo pełne jest gwiazd, a zimne poranki osnuwa gęsta mgła, ustępująca dopiero w późno porannych promieniach słońca. Do lasu wchodzą jesienne kolory. W sosnowych borach i lasach mieszanych aktywne są m.in.: dzięcioły, sosnówki, czubatki, kowaliki, zięby, kosy i sójki. Można powiedzieć, że to już dość zimowy zestaw gatunków. 

Poranna wilgoć eksponuje tysiące pajęczyn porozpinanych między drzewami, ale także tych mniejszych porozkładanych na śródleśnych łąkach, przecinkach i podszyciu. Podczas fotograficznych spacerów moja uwagę od ptaków i ssaków odciągają bardzo liczne rosnące grzyby, zarówno te znane mi – bardziej szlachetne, jak i te zupełnie obce, występujące w rozmaitych formach i kolorach. Krótsze i chłodniejsze dni, a także dochodzące gdzieś z nieba głosy przelatujących kluczy gęsi i żurawi zwiastują nadejście jesieni.

ostatnie promienie słońca

te szlachetne cieszą najbardziej

choć nie mamy z nich pożytku, to las bez nich byłby estetycznie uboższy

paprocie dopiero zaczną się przebarwiać

za to borówki już łapią kolory

pajęczyny są wszędzie …

w rozmaitych rozmiarach i konfiguracjach

najlepiej widać je w porannej wilgoci

niektóre są wyjątkowo subtelne

wrzosy zawsze dodają kolorytu

pajęczyny na wrzosach – misterne i kolorowe

borówki pokazywały się tylko w nielicznych miejscach

te jadalne zawsze cieszą oko

za to te pozostałe wyróżniają się kolorami

i formą

dotyczy to zarówno grzybów, jak i porostów

dla ślimaków (tu pomrów) to nie względy estetyczne są najważniejsze …

wszechobecny żuk gnojowy

wielka atrakcja wrześniowych lasów – krzyżak

drapieżnik czatujący na swej „niewidzialnej” pułapce

mniejsi mieszkańcy lasu

krzyżak w pełnej krasie

kapturka

żaba trawna pozująca na „ściance” z muchomora

koziołek przy gęstym i ciemnym zagajniku

wieczorami przechodziły chmury

i niebo stopniowo się rozjaśniało

noce należały do gwiazd

Zobacz także: