czyli szlaczki, wzory i dziurki…

W listopadzie, gdy poziom wody w zbiorniku opada, odsłania się błotniste dno. Te rozległe przestrzenie, w wielu miejscach oddzielone od brzegów kanałami lub korytem rzeki, stają się ogromnym żerowiskiem dla ptaków wodno-błotnych. W kałużach i kanałach żerują m.in. czaple, kaczki i mewy, natomiast błoto należy głównie do ptaków siewkowatych. Późną jesienią na zbiorniku stacjonują wielki ilości czajek i siewek złotych. Ptaki dużymi stadami przelatują z miejsca na miejsce przeganiane przez drapieżniki (bieliki, sokoły). Gdy wylądują w odpowiednim miejscu, na błocie zaczyna się ruch. Nieduże siewki chodzą (biegają) po błocie i dziobami sondują grząskie dno. Wydłubują mięczaki i owady, które stanowią ich pokarm. Po takie uczcie ptaki zostawiają po sobie dość osobliwe ślady nóg i dziobów … 

czajka

opadająca woda odkrywa wielkie połacie błota

mozaika śladów i dziurek pozostawiona przez żerujące ptaki

krajobraz listopadowego zbiornika

w płytkiej wodzie żerują kaczki łabędzie

stado siewek

wysychające dno